جالب اینجاست که ظاهراً آن گونه که دکتر پیمان یوسفی آذر – همان مدیر کل معروف جنگلهای خارج از کشور! – به نگارنده گفت: آییننامهی جبران خسارت وارده به محیط زیست و منابع طبیعی کشور هم از تصویب هیأت دولت گذشته و لازمالاجراست!
و این البته همهی ماجرا نیست!
چرا که به گزارش هومان خاکپور،
بیش از ۸۰ درصد از مساحت آبخیز بالادست این سد از چنان تشکیلات آسیبپذیر
و سستی برخوردار است که هماکنون نیز نرخ سالانهی فرسایش در آن به بالای
۲۵ تن در هکتار میرسد! و این یعنی: تکرار فاجعهای که در سد سفیدرود و
سد اکباتان و … شاهد آن بوده و هستیم!
آیا حرف بیشتری مانده است که بگویم؟
آیا بهتر نبود دستکم اندکی از آن اعتبارات کلان را برای احیاء و بهسازی
اراضی بالادست اختصاص میدادیم تا عمر مفید سد را افزایش داده و اینگونه
حیرتانگیز بیتالمال را به هدر ندهیم!
میدانید چرا این کار انجام نمیشود؟ چون مسئول حفاظت از آبخیزها، یک
وزارتخانه دیگر است و در اینجا کسی ملّی فکر نمیکند! همه به رغم شعارهای
فریبندهی خود، بخشی و صنفی میاندیشند و عمل میکنند.